Home » Glanerbrug, die goede oude tijd?

Glanerbrug, die goede oude tijd?

                                                 Stoer                                                                            Verstomd                   

                                                                                 Tong uitsteken

Glanerbrug zit vol verhalen. Vertel ze voor het nageslacht.

 

Glanerbrug vroeger. Was het wel zo goed in dat gezellige dorp? Deze pagina wil een mix zijn van Leuke en minder leuke berichtjes, en af en toe wat nostalgie uit het dorp. Wie wat leuks heeft te vertellen uit zijn of haar jeugd kan het naar mij sturen.

StempelpostkantoorGlanerbrug-3.jpg

Oud poststempel postkantoor Glanerbrug. Mogelijk 1959.

 

GlanerbrugGosselt.jpg         GlanerbrugParaat-1.jpg

Willem Gosselt had een ijzerhandel in de Kerkstraat nabij de spoorwegovergang. Nabij de grensovergang zat Paraat' s lunchroom. Mogelijk zat op de benedenverdieping een supermarkt. Mogelijk was een van de oprichters Jan van Oort van de Centrawinkel in de Schoolstraat.

 

Gla.jpg

 

Het Glanerbrug van vroeger bestaat niet meer. Maar wel in de harten van de ouderen.

 

 ZwembadEkersdijkTwentschDagbladTub14-07-1932.jpg

Twentsch dagblad Tubantia  14 - 07 - 1932.

 

 

 

Peter Olie.

Petroleum.jpg

 

Vroeger kreeg je bij de petrolieboer in Glanerbrug bij de aankoop van wat petroleum een aardig klein boekje. Het ventje in dit boekje droeg de naam Peter Olie. Wie waren naast de familie Kwekkeboom de andere petroleumventers in Glanerbrug?

Het eerste coupletje luidde als volgt: 

Peter olie is een rakker
Bij de hand en altijd wakker
Aan zijn vriendjes op de kaden
Toont hij graag zijn heldendaden

Kijk voor het hele versje op: 

http://www.geheugenvangieten.nl/peterolie2.htm 

 Reacties.

Hallo Egbert.

 

Gerrit Versteeg ( niet mijn schoonvader )was ook petroleumventer.

En ik meen dat Bets Kwekkeboom, getrouwd met Alie Schuitemaker,

ook nog een tijdje het vak heeft overgenomen. Weet het echter niet zeker.

Mogelijk dat kolenboer Schuring ook petroleum heeft verkocht . Ook zo’n vaag idee.

Frits Hardick. 

 

Op Facebook van Ria Wuite - Bremer kwamen we ook een aantal reacties tegen. Met dank aan Ria.

 

Truus Varenbrink: Geweldig al die verhalen. Heb echt genoten.

 

Jan van der Meer: Prachtig  verhalenen nieuws uit die tijd.

 

Alie Dorpmans: Mooie verhalen ben zelf in Glanerbrug geboren 1953.

 

John Garside: Oa Nijenhuis verkocht petroleum en nog aan de Bultsweg maar weet de naam nietmeer die vente ook.

 

Henk Buning: De naam was Versteeg voor petrolie aan de Bultsweg

 

 

 Chr. Gymnastiekvereniging Glanerbrug.

gympies.jpg

Op 18 - 03 - 1936 werd in de Groen van Prinstererschool te Glanerbrug een druk bezochte vergadering gehouden, welke was belegd door de Chr. Gymn. vereniging ,, S.S.S. - Juliana" uit Enschede. Deze vergadering had ten doel om te komen tot het oprichten ééner Chr. gymn. vereen. De vergadering besloot om voorloopig als onderafdeeling van S.S.S. - Juliana te werken.

Een bestuur werd gekozen waarin zitting namen: de heeren F.J.Koenen, W. Jonker, H. Schelhaas. en de dames J. C. C. Nickel en J. W. Otter.

Tot leider werd benoemd de heer Jac. Marsman uit Enschede. Er gaven zich 54 personen als lid op. 

Bron: Twentsch dagblad Tubantia 19 - 03 - 1936.

 Jan Pierewiet.

Tekenen kun je niet zomaar. daar moet je al jong mee beginnen. En je moet uiteraard de gave hebben. In mijn jeugd, in en vlak na de oorlog waren er weinig mogelijkheden. In de kruidenierswinkel werden de producten, voor zover aanwezig,  nog apart ingepakt. Meestal waren dat witte of grijze papieren zakken. Meestal werden die zakken bewaard om het brood voor mijn vader  in te pakken als hij naar de fabriek ging.   

Maar zo af en toe was er wel een papieren zak over.Open gevouwen waren dat mooie velletjes papier. Nu hadden mijn ouders al wel gezien dat ik graag met een stompje potlood bezig was figuurtjes te maken. Dus boden die papieren zakjes uitkomst.

Waarom de onderstaande figuurtjes Jan Pierewiet noem weet ik niet. Vaag  herinner ik mij dat wij in de eerste klas van de openbare lagere school in Glanerbrug een leesboekje hadden. Flauw herinner ik mij dat daar  figuurtjes in stonden die mogelijk Jan Pierewiet werden genoemd. Maar ik kan het ook mis hebben. Hoe dan ook. Deze figuurtjes heb ik vaak getekend. Later ook voor mijn kinderen. Deze figuurtjes zijn heel eenvoudig. En je kunt ze heel veel laten doen. Nu staan er van  Jan Pierewiet ook wel liedjes op Youtube . Kijk daarvoor op:  https://www.youtube.com/watch?v=GhWcJ3Z7mt0

Veel succes er mee. 

Jan Pierewiet.

 

JanP.jpg

http://hennepe.jouwweb.nl/mijn-tekeningen

 

 

Jan1.jpg

    Jan2.jpg

 

Jan Beute mailde mij dat hij de boekjes van Ot en Sien en het leesplankje Aap Noot Mies zich nog kon herinneren.

      Afbeeldingsresultaat voor ot en sien         Afbeeldingsresultaat voor ot en sien

 

Ja Ot en Sien die ken ik ook nog wel. Verder had je ook nog: Dicht bij huis, Buurkinderen, Pim en Mien, Piet Hein en Mientje. Prachtige boekjes voor die tijd.  Die vooral op de openbare lagere school, later Jan Ligthardschool werden gebruikt.Zelf heb ik nog Ot en Sien boekjes in pocketvorm.  Ik ben ook heel nieuwsgierig wat er op de Wilhelminaschool, Groen van Prinstererschool en de R. K. school werd gelezen.

Afbeeldingsresultaat voor buurkinderen   Afbeeldingsresultaat voor nog bij moeder ligthart scheepstra

===================================

Appelsnoetje.

 

 

Wie kan mij meer vertellen over het onderstaande.

Appelsnoetje werd ooit door leerlingen van de openbare lagere schoolin Glanerbrug  gespeeld in het gebouw van mogelijk Dieks Mulder in de Veldstraat  te Glanerbrug.

Appelsnoetje werd geschreven door de bekende Nederlandse schrijver A. M. de Jong.

Hij was een socialist. Mogelijk zat hij in het verzet. In 1943 is hij vermoord door de Nederlandse SS. Hij werd beschuldigd van moord op een aantal Nederlandse N S B ers.

Als schrijver was hij zeer productief.

Het openbaar onderwijs waarop ik zat in Glanerbrug was wel enigszins op een socialistische leest geschoeid.

Kijk voor meer op:

https://nl.wikipedia.org/wiki/A.M._de_Jong 

 

Appelsnoetje werd gespeeld door Albert Kuiper. Nu inmiddels een midden 70er. 

Uiteraard was Appelsnoetje omringd door een aantal andere zgn. kabouters. Een naam daarvan weet ik nog. Dat was Johan Eggert.

Die zat later bij mij in de klas van het voortgezet lager onderwijs. Het V G L O. 

Een gedeelte van een liedje weet ik nog.

 

S’ Nachts als de grote mensen slapen, rompidipompom rompompoen

Komen de kleine, kleine dwergen kijken of er nog wat is te doen.

De ene die boent en de andere schrobt schrib schrab schrib schrab schobt.

 

----------------------------------------------------

Floris der Kinderen schreef in 1871 in de Nederlansche Republiek en Munster gedurende 1650 - 1666 o a.

......Drachter bleef echter niet lang hier te lande maar bij zijne terugreis trof hem het ongeluk dat hij bij de Glanerbrug door eenige bisschoppelijke ruiters opgelicht werd die hem eerst naar Coesfeld en vervolgens naar Ottenstein brachten Munster eischte zijnen gezant terug maar van Galen weigerde hem los te laten en verlangde van zijnen kant dat eenige zijner aanhangers ongehinderd de stad zouden mogen verlaten waarop zij van hare zijde eveneens een weigerend antwoord gaf Er bleef nu niets meer over dan tot de wapenen de toevlucht te nemen en terwijl Munster door zijne inwoners versterkt werd rukte Bernard _door troepen van de Rijnvorsten ondersteund voor de stad 2 Nog ééne poging tot ......  Lees hierover meer op. Glanerbrug komt in dit verhaal niet verder voor.

https://books.google.nl/books?id=duRTAAAAcAAJ&pg=PA63&dq=glanerbrug&hl=nl&sa=X&ved=0CFAQuwUwBzi-AWoVChMIhOX1tevzxgIVARIsCh3yXwUO#v=onepage&q=glanerbrug&f=false

Heerbaan Glanerbrug.

Een heerbaan is een oude verbindingsweg van de Romeinen. Het kan ook betekenen een straat of een weg aangelegd ten behoeve van het leger. In het geval van Glanerbrug moeten we denken aan de spoorlijn van Enschede naar Glanerbrug. Onderstaand bericht vond ik in het Staatsblad van het Koninkrijk der Nederlanden van 1868.

 

VAN HET KONINGRIJK DER NEDERLANDEN N 7 Besluit van den 6 den Januarij 1868 houdende aanwijzing van den spoorweg van Enschedé naar de Pruissische grenzen bij de Glanerbrug als heerbaan voor den invoer.

WIJ WILLEM 111 nu na Gratie Gods Koning der NEDERLANDEN Prins van ORANJE NASSAU Groot Hertog van Luxemburg enz enz enz

Op de voordragt van Onzen minister van Financiën van den 4 den Januarij 1868 nr 24 L.U.R. en Acc Gelet op de artt 38 en 64 der Algemeene wet van 26 Augustus 1822 (Staatsblad n 38) Herzien het Koninklijk besluit van 26 October 1854 ( Staatsblad no. 140;

Hebben goedgevonden en verstaan:

Artikel 1.

De spoorweg van Enschede naar de Pruíssísche grenzen bij de Glanerbrug wordt aangewezen als heerbaan voor den invoer doch uitsluitend met wagens voor ijzeren spoorwegen ingerigt.

 

Artikel 2.

Dit besluit treedt in werking met zijne afkondiging.

 

Onze Minister van Financiën is belast met de uitvoering van het tegenwoordig besluit, hetwelk in het Staatsblad en in de Staatscourant zal worden geplaatst.

s ‘Gravenhage dan 6 den Januarij 1868.

                                                             WILLEM.

 

De Minister van Financiën,

  1. J. SCHIMMELPENNINCK.

 

Uitgegeven den vijftienden Januarij 1868.

De Minister van Justitie WINTGENS.

 ==================

Ik las in de Leeuwarder Courant van 01 - 12 - 1975 een stukje over het ontstaan van het Stokersdorp. Het blijkt, volgens deze krant, dat het Stokersdorp is ontstaan  doordat een timmerman Anne Stoker uit Friesland er in de 20er jaren van de 20e eeuw woningen bouwde voor de Frieze gezinnen die zich hier vestigden. Bijzonder is ook dat de ijsbaan in Glanerbrug het eigendom was van de Fryske Krite. ( Friese vereniging).

 

Akkertjes, wie van de ouderen onder ons kent ze niet. Vergelijkbaar met onze huidige paracetamol? Ik denk het niet. Maar ze schenen wel te helpen. Wie verkocht ze vroeger? Joh. Hardick of drogist Schuite?

Akkertjes.

 

 

Akkertjes1.jpg

 

 

Johan Boers mailde mij dat hij zich de Akkertjes nog goed kon herinneren. Het waren pijnstillers die werden verkocht door o . a. Visschedijk aan de Rijksstraat en Sledoorn aan de Tolstraat. Deze pijnstillers waren rond van vorm. De buitenkant leek wel wat op eetpapier. Binnenin zat dan de poedermedicijn.

 

Ben Edelenbos: Akkertjes drogisterij Hardick in de Kerkstraat verkocht ze los ook na 18.00 uur voor 5 cent per stuk.  Het was poeder in eetpapier.

 

 En dan die levertraan!!!!

Wie als (oud) Glanerbrugger kan hier nog meer over vertellen?

 

Levertraan.jpg

 

Dag Egbert.

 

Het verbaast mij dat er niemand een reactie geeft op de op roep van je die je geplaatst hebt op het innemen van levertraan.

Terwijl dit na de oorlog in de meeste gezinnen op het menu stond voor de kinderen, die dat een maal per dag moesten innemen.

Ik weet nog goed dat we met zijn vijven op een rij zaten voor het aanrecht waar dat smeergoedje in een fles zat en ons een lepel vol werd toegediend.

Het was echt niet te pruimen zoon vieze smaak zat er aan het werd toegediend door mijn moeder en mijn vader volgde met een schepje suiker

Om de smaak van de levertraan weg te poetsen.

 

H.G. Johan Boers.

 

Johan Boers. De ouderwetse levertraan verkopen mijn zoons nog regelmatig.

Niet meer zo  vies als vroeger, maar lekker is ook deze niet.

Frits Hardick.

 

Onder de heer Menthol in de Javastraat in Hengelo. Hij kocht onder ander konijnenvellen op.

      Menthol1.jpg                                     Menthol2.jpg

 

 Menthol3.jpg

 

Menthol, wat ik mij herinner, had veel levende dieren konijnen, duiven, meerdere soorten, toen nog niet zo bekend kavia's, zelfs duiven.

Op het bord staat wat er allemaal ter dekking staat .Vlaamse reuzen hollandertjes dat zijn konijnen soorten. Als ik er kwam zat hij altijd bij de kachel met de benen languit. Mogelijk dat hij niet veel werkte. Hij had een blanke vrouw. Het was daar altijd een grote troep. Johan Boers.

Zie voor meer over Dhr. Menthol op: http://www.maxvandaag.nl/sessies/themas/terug-naar-toen/menthol-leerde-ons-tandenpoetsen/

 

             Eilermark.jpg

 

Leeuwarder Courant 16 - 07 - 1973.

 

Hieronder het lied wat gezongen werd toen Johan Boers met de vut ging.                                                                                

Het refrein is ( waar die olde toren steed in een gries verleen) OF WAAR DIE MEEUWEN SCHREEUWEN.

 

 /assets/img/placeholder.jpg

Knipsel-8.JPG

 

                               Het vrije volk : democratisch-socialistisch dagblad

17-08-1955

De Quentemijers waren van oorsprong Enschedeers maar woonden aan het zanderige gedeelte van de Dr. Stamstraat.

 

Zie meer over de Tweede Wereldoorlog Glanerbrug op:  

http://hennepe.jouwweb.nl/glanerbrug-2e-w-o-joop-schuit-egbert-van-de-haar-memoriam-h-saathof-en-geert-schoonman

 

Een verhaal van Johan Boers over de bevrijding.

                       

DE BEVRIJDING VAN HET SCHIPHOLTGEBIED EN GLANERBRUG.

 

 BevrijdingGlanerbrug.JPG

 

De geruchten gingen de ronde dat de bevrijding er binnenkort aan zat te komen. Twee dagen van te voren waren Duitse soldaten al op de vlucht geslagen geen fiets was meer veilig. Daar wij dicht aan de Duitse grens woonden kwamen ze met een rotgang bij ons door de straat fietsen richting de Heimat. Mijn moeder was op die dag aan het ramen zemen aan de voorkant van ons huis toen een Duitse soldaat op de fiets aan kwam zetten. ( Wij hadden natuurlijk de pest aan de duisters ). Nu had mijn vader naast ons huis aan de straatkant tabaksplanten geplant die al ongeveer 1.50 m hoog waren, waar ik mij in verstopt had met een stok in mijn handen. Op een gegeven moment komt er een Duitse soldaat aan fietsen. Ik gooide hem de stok in het voorwiel, ik wou hem wel raken maar in het voorwiel had ik natuurlijk niet op gerekend. Hij vloog over de kop van de fiets en kwam op de kinderkopjes van de straat terecht. Toen hij opstond richtte hem meteen het pistool op mijn moeder, tegelijker tijd zag hij mij hard wegrennen. Toen schreeuwde hij tegen mijn moeder das kleine aaslog, en vervolgde zijn weg zo hard als hij kon richting de Duitse grens. Dat had achteraf wel heel anders kunnen aflopen. De volgende dag in de morgen zaten mijn moeder en mijn vier zussen in ik in de kelder waar ook dat vieze zuurkoolvat stond. Mijn moeder had in de verte gedonder gehoord terwijl het luchtalarm niet was afgegaan. Dat vond zij vreemd, maar uit voorzorg moesten wij de gang naar de kelder weer maken. Nu was mijn vader niet bang, ook hij had al in gevangenschap gezeten en kende de klappen van de zweep wel. Hij hield alles in de gaten en struinde rond het huis en de buren om zijn kroost te beschermen. Ook ik zo nieuwsgierig als ik was ( wat mijn moeder niet kon waarderen )moest er natuurlijk weer bij zijn. Op een gegeven moment komt boer Leemreize achter uit de verlengde Dr. Stamstraat op zijn klompen klos klos de straat in rennen. Schreeuwen zo hart hij kon: ze komen er aan! Hij bedoelde de bevrijders. ‘Ze zijn al bij het Aamsveen’. Dat was natuurlijk bloedlink ,want er gingen nog steeds vluchtende Duitsers bij ons door de straat, maar ja die hadden natuurlijk nergens meer tijd voor.  Ondanks dat, hoorden wij het geronk van de tanks steeds dichter bij komen ( ze moeten ook bij jou Egbert door de straat zijn gekomen weet jij dat nog? ) en gingen verder de Schipholtstraat door. Zo als ik schreef, waren er nog steeds Duitsers op de vlucht die geen fiets konden bemachtigen achtervolgd door commando’s. Twee Duitsers konden er niet aan ontkomen en vlogen bij onze buren Van de Vecht in het kippenhok, Dat grensde aan onze achtertuin. De commando’s er achter aan, die hebben ze eruit gehaald en daar kwamen ze aan de handen in de lucht en wij hadden natuurlijk de grootste pret. Nu waren de tanks de hoek Schipholtstraat - Tolstraat genaderd en met de hele buurt stonden wij ze op te wachten. Ze gooiden van de tanks chocolade naar de kinderen dat natuurlijk gretig afzet vond. Nu gooide een soldaat een reep richting mijn moeder, die mijn kleine zusje op de arm had. Ze kon zich niet zo goed bewegen met de kleine op de arm dus de reep ging verloren. Zo ook de tweede poging mislukte. Toen kwam de soldaat van de tank af en gaf een grotere jongen in het Engels een behoorlijke uitbrander, en gaf hij mijn kleine zusje in iedere hand een reep en mijn moeder was daar erg gelukkig mee. De tanks met de soldaten zijn toen niet verder gegaan en hebben de nacht in de Tolstraat het Helderplein en omgeving doorgebracht Wij er natuurlijk naar toe avonds en kregen van alles vooral wit brood wat we lang niet meer hadden gehad, chocolade, sigaretten voor onze vaders en snoep enz. Alles wat ik me nog kan herinneren was toen een groot feest.

 

H.G. JOHAN BOERS OLDENZAAL OUD GLANERBRUGER.

 

 

 

Het verhaal van Johan Boers over de oorlog. 

 

 KnipselJPGtuig.JPG

 

Johan Boers woonde in die tijd aan het begin van de Schipholtstraat.

 

Het liep tegen het einde van de oorlog 40-45 toen het wel erg spannend werd. Geregeld kwamen de bommenwerpers uit Engeland in formatie over vliegen. Ik kan me nog goed herinneren dat op een mooie heldere dag Otten onze buurman naar buiten kwam rennen en naar mijn vader riep: ‘Johan Johan, daar komen ze weer.’ Een hele formatie vliegtuigen kwam aangevlogen misschien wel 50 a 60 stuks. Ik zag alles met kinderogen, ik was toen ( 6,5 a 7 jaar ) om het Roergebied onder vuur te nemen. Het was een prachtig gezicht al die vliegtuigen. In mijn ogen waren het net zilveren vogels, en een geronk in de lucht van heb ik jou daar. Dit duurde meerdere dagen achter elkaar. Het af en aan vliegen en het bombarderen kon je bij ons horen het was net onweer op afstand.

Om de actieradius te verlengen hadden ze aluminium reserve tanks onder het vliegtuig hangen die ze op de terug weg naar Engeland afwierpen. Steeds als het luchtalarm afging renden wij weer naar buiten om dit schouwspel te zien. Op een gegeven moment stond ik achter ons huis te kijken toen ik een merkwaardig geluid hoorde woeke woeke woeke, dan was het even stil en dan hoorde ik dit geluid weer. En opeens zag ik een soort zilveren bal in de lucht die steeds dichter bij kwam. Ik wist niet wat het was, maar nieuwsgierig dat ik was bleef ik kijken. Het gevaarte ging over mij heen en sloeg bij Nijhof die zo’n 200 meter verder woonde in het weiland, wat een behoorlijk gat in de grond opleverde.  Wij er natuurlijk naar toe, niet reagerende op de waarschuwingen van onze ouders. Toen we Daar aan kwamen hoorden wij van Jan Krabbe dat het een reserve tank was. Er zat nog een klein beetje kerosine of benzine in de tank. De tank werd door ons ingepikt want hij was van aluminium en niet zwaar. We hebben van de tank een bootje gemaakt en voeren daar mee op de Glanerbeek die achter ons lag. We hebben van dit bootje ontzettend veel plezier gehad. Ook zijn er bij ons fosfor bommen neergekomen, vermoedelijk door de Engelsen die dachten in Duitsland te zijn maar te vroeg gedropt. Die zijn terecht gekomen in de weide van Fokker Brouwer tegen over de fam. Hofstede. Die wonen er nu nog. Ook dit was een bezienswaardigheid maar wel bloed link.

De fam. Eilers stond voor het huis tegen de muur gedrukt om het spektakel te aan schouwen en prompt valt er een bom op nog geen meter afstand voor hun voeten je kunt wel nagaan dat daar de schrik er wel inzat. Na het bombardement moesten wij natuurlijk weer kijken wat er aan de hand was en hebben de hulzen van  de bommen uitgegraven die waren ongeveer 20 tot 25 cm lang en een doorsnede van 10 cm maar precies weet ik het niet en rondom inkepingen.

Ook heb ik gezien dat er een vliegtuig is neer geschoten door de Duitsers en de piloot zich gered heeft met de parachute die terecht kwam in een grote hangwilg in de tuin van de fam. Tegeler. Daar is hij uitgehaald door vader B met zijn zonen die bij ons in de buurt woonden en pro Duits waren. De piloot was erg bang want de vader en zonen stonden hem op te wachten met het geweer in de aanslag. Al met al heeft het wel een uur geduurd voor dat hij uit de boom kwam dat was erg indrukwekkend. Toen hebben ze hem meegenomen naar het klooster wat bij de grensovergang lag Wat er met de piloot gebeurd is weet ik niet, vermoedelijk over gedragen aan de Duitsers. Bij ons in de buurt werd de fam. B. toch al met de nek aangekeken dan kun je wel nagaan wat er na de bevrijding op hun werd neergekeken, Ook dit was in het Schipholt gebied.

 

Gr. Johan Boers Oldenzaal oud Glanerbrugger.

------------------------------------------------

 

Glanerbrug, Jeugdherinneringen uit de Tweede Wereldoorlog.

                                                         Harry Saathof, een grote held uit Glanerbrug.

                                                  Geert Schoonman een grote verzetsheld.

                                                                 Brief van een vrouw van vlak na de W. O. 2

-----------------------------------

Familie van Mussert

gearresteerd.

 

De weduwe van overste Mussert den broer van den leider, die in de Meidagen van 1940 bij den Moerdijk werd doodgeschoten, passeerde dezer dagen met twee getrouwde dochters en haar vijf kinderen de grenspost bij Glanerbrug. De dames bleken lid te zijn geweest van de NSB, waarop zij door het veiligheidsdetachement in hechtenis werden genomen.

 De Heerenveensche koerier : onafhankelijk dagblad voor Midden-Zuid-Oost-Friesland en Noord-Overijssel

26-11-1945.

----------------------------------------------------

 Oorlogsschade omgeving Glanerbrug.

 

Aan de Glanerbrugweg werd op 21 januari 1943 een Brisantbom afgeworpen. De schade bleef beperkt tot glas en dakpanschade van 3 woningen.

In het Aamsveen werden op 26 maart 1942 8 Brisantbommen afgeworpen. Er was gelukkig alleen maar glas en dakpanschadeschade bij 12 woningen.

Op 10 oktober 1944 werden er op het Bultserve 2 Brisantbommen afgeworpen. Achtien woningen leden glas en dakpanschade. Tien woningen waren gedeeltelijk verwoest. Gelukkig vielen hier ook geen doden of gewonden te betreuren.

Op 30 oktober 1944 werden er twee benzinetanks afgeworpen in de Kerkstraat te Glanerbrug. Bij 2 woningen was er glas en dakpanschade. Dat is ontstaan door de inslag van de benzinetanks.

Op 29 november 1944 werd bij er Dolphia vanuit de lucht met een boordwapen geschoten op de trein van Enschede - Glanerbrug. Waarbij één woning gedeeltelijk werd verwoest. Vijftig andere woningen liepen glas en dakschade op.

Op 3 februari 1945 werden er op de spoorlijn Enschede - Gronau 5 Brisantbommen afgeworpen. Elf woningen kregen hierdoor glas en dakpanschade. Dit bombardement gebeurde door twee Jabo bommenwerpers. Daarbij werd ook een spoorweg vernield.                                                                                                                     

(Ik heb dit ook gezien. Ik liep op dat moment nabij de groentezaak van Smit in de Kerkstraat. Egbert)

Op 17 maart werden er 2 Brisantbommen afgeworpen aan de Rijksstraat te Glanerbrug.80 woningen liepen daarbij glas en dakpanschade op. Dit bombardement gebeurde door een Jabo bommenwerper. Er werd ook boordwapens gebruikt. De bom kwam terecht op een bouwland.                                                                                               

(In mijn herinnering was dat het bouwland wat grensde aan de Rijksstraat naast garage H. de Leeuw . Ik ben er de volgende dag wezen kijken met mijn vader. Er waren volgens mij twee kraters. Egbert)

Bron: Bommen op Enschede. Een uitgaven van de E H B O afd. Enschede 1946.

 

Neer gestorte vliegtuigen in 1945 omgeving Glanerbrug.

 

Nabij de Glanerbeek ( Locatie verder onbekend)  op  03 - 07 - 45  een F W. 190 D - 9

Uffz K - G. Genth 1e vlieger.

 

Lappenpad Typhoon I B 181 Sqdn F/ sgt D.D.J. Carter.

 

Glanerbruggerweg Typhoon I B 174 Sqdn Lt. F.L. Higgins.

Mogelijk dat bovenstaand bericht nog reacties en of aanvullingen krijgt. Bezoek deze pagina daarom regelmatig als u op de hoogte wilt blijven.

 ----------------------------------------------

Hier een smokkel verhaaltje met dodelijke afloop.

Zoals ik al vaker heb geschreven werd er bij ons in de buurt veel gesmokkeld, vooral in de oorlog als direct er na.

Mijn vader en Hendrik. N. waren grote vrienden, en voor de dood niet bang. Ze werden op het laatst te brutaal en dachten dat hun niets kon overkomen. Ze woonden ongeveer zo ‘n drie honderd meter van de Duitse grens en konden geblinddoekt ieder paadje en obstakel wel vinden.

Nu waren bij ons in de buurt wel meerdere mensen die er een paar centen wilden bij verdienen om de huishouding draaiende te houden. Er was bij de fam. B. die bij ons in de buurt woonde, een broer van de vrouw des huizes in de kost die zo bang was als een wezel maar ook wel eens een graantje wou mee pikken. Hij had ongeveer vijf kilogram boter bij elkaar geschooierd die de grens over moest naar de Fam. L die hem aan de Duitse kant zou op wachten. Maar ja, hoe moest hij dat doen, hij deed het al in de broek als hij er aan dacht in het donker naar de grens te moeten lopen.

Hij kwam op een bewuste avond bij ons binnen lopen en vroeg mijn vader om mee te gaan naar de grens om de smokkel waar daar aan L. te overhandigen.

Mijn vader kon die avond niet, hij had al een andere zaak aangenomen, want de heren waren altijd erg druk, dus zij hij tegen de bange wezel:  Vraag Hendrik. N. als die tijd heeft gaat die wel mee. En jawel hoor, Hendrik ook een erg goede kerel ging wel met hem mee.

Nu was er tegen over het oprijpad van boer Leemrijze een rood zand weggetje dat direct naar de grens liep en hier moest het gebeuren.

Het was die avond erg donker op een gegeven moment riepen twee commiezen halt of ik schiet, en inderdaad wat Hendrik niet had verwacht gebeurde. Ze schoten en Hendrik werd geraakt en kromp in elkaar van de pijn. De bange wezel( U begrijpt ik zal z’n naam niet noemen en ook de naam van de Fam. B niet) werd niet geraakt en ging er van tussen, en kroop onder het bed van zijn slaapkamer, en heeft niemand wat gezegd.

Maar Hendrik. N. had drie zonen waarvan twee wisten wat Pa aan het doen was die liepen die avond buiten en hebben schoten gehoord en dachten meteen dat is niet pluis.

Ze zijn meteen op zoektocht gegaan maar konden vader niet vinden, ze hebben de hele nacht doorgezocht tot morgens tegen zes uur toen ze bloedsporen vonden.

Die gevolgd hebbende vonden ze hun vader in een kuil waar hij zich over een afstand van ongeveer zestig meter naar toe had gesleept dood.

Wat er gebeurd was die nacht was natuurlijk snel rond in de buurt, ook wij jongens moesten hier natuurlijk meer van weten en hebben inderdaad de klonters bloed gezien. Ze staan nog op mijn netvlies. Mijn vader heeft het zichzelf nooit vergeven en op bepaalde momenten zat hem dit na vijftig jaar nog zeer hoog.

De zonen hebben de wezel onder het bed weggehaald wat er toen is gebeurd kun je wel raden ( hij was na een dag vertrokken uit Glanerbrug en nooit weer gezien)

 

Johan Boers. Oud Glanerbrugger.

 -----------------------------------------------

Twee verhalen van Ria Wuite – Bremer.

 

Beste Egbert,

 

Graag wil ik even een  correctie aan brengen wat betreft de namen die Jan Beute noemde van mensen aan de Schipholtstraat. Het gaat hier in name om Koen Annegie.(er was immers niemand die zo heette?)

 

Zoals zo vaak vroeger gebeurde, als er meer kinderen in een familie dezelfde naam kregen dan werd de vader of de moeder genoemd waar het kind van was, ook zo dus met Koen.

 

Coen Schurink is de naam , "en is een volle neef van de fietsenwinkel  Schurink aan de Rijksweg.

De moeder van Coen heette Annegie dus...Coen van Annegie.

De broer Albert. die zwaar autistisch was. is tot zijn dood bij Coen blijven wonen.

 

De vrouw van Coen heette Louisa en zat altijd helemaal onder de eczeem vandaar dat ze ontzettend werd gepest door de jeugd van Glanerbrug doordat haar hele gezicht was ingesmeerd met een dikke witte zalf,

Waar het de bedoeling van was, dat die s’avonds werd verwijderd met water en zeep, maar dat vond Coen te duur. Iedere dag wassen met zowel water als zeep, dus gebeurde het niet! Coen was te zuinig!

Kinderen hadden ze zelf niet, wat ze allebei erg betreurden, en het was voor Louisa een reden erg  verdrietig te zijn,+ het gepest  worden van andere kinderen. Maar ook volwassenen deden hieraan mee, helemaal in een cirkel down te vallen ,en vaak helemaal overspannen was . Mijn ouders en ik hadden zo’n medelijden met haar. Ze kreeg daarom eens per jaar een permanentje, maar ook haar haren werden maar eens per jaar gewassen en dat gebeurde bij ons. Nee niet onder de andere klanten, dat deden we na sluitingstijd dat begrijp je zeker wel?

Dat permanentje van haar was een kerstcadeau van ons aan haar, want van Coen kreeg ze het niet!

De dag dat het ging gebeuren wist ze dat ze bij ons kon mee eten, en geheid kwam Coen mee, het was overstelpend wat die weg stouwde, en wat over was kregen ze mee voor Albert.

 

Groetjes Ria Bremer

Ik lees je Hennepe altijd met veel plezier

 

 

Nog een verhaal van Ria.

Op oudejaarsdag kwam Coen ook altijd omdat hij wist dat er bij ons in de zaak een borrel een kop soep en mijn moeder had een paar cakes gebakken dus....alles gratis.

Toen Coen bij mijn moeder in de keuken kwam zag hij dat ze bezig was het beslag te maken voor oliebollen met rozijnen en appelflappen maar het deeg moest nog rijzen. Maar zolang kon hij niet wachten.  Hij vroeg of hij iets mee kon krijgen van dat deeg.  Ja natuurlijk wel, zei mijn moeder, maar heb je dan wel olie in huis om ze te bakken?  jaaa dat ging helemaal goed komen. Maar mijn moeder had zo haar twijfels, temeer dat hij zo verschrikkelijk zuinig was, maar toch maar mee gegeven.

Wordt er s, morgens,  ik denk een uur of 5, heel hard bij ons op het winkelraam gebonsd. We schrokken ons wezenloos, want we hadden al zo slecht geslapen die oudejaarsnacht .Staat daar Louisa helemaal in tranen en zei dat Coen niet meer bewoog na het eten van die pot deeg.( Had mijn moeder toch gelijk gehad) dat deeg was nog aan het rijzen. Heeft Coen die hele pot in z’n eentje leeg geslobberd.

 Mijn vader heeft toen maar de ziekenauto gebeld zonder iets van Coen gezien te hebben. We vreesden het ergste, en terecht want de maag van Coen was gaan uitzetten en stond op knappen. Hij had al in z’n broek gedaan en had verschrikkelijk overgegeven ,zo vertelde Louisa. Coen heeft bijna 1 week in het ziekenhuis gelegen. het commentaar van Albert was....allemoal poep allemoal poep en stinkennnn!!!!

-------------------------------

Onderstaand Twents gedichtje stond vroeger in het Twents Dagblad Tubantia.

Ik gung laats naor nen Kloet’ n.

Daor kocht ik nen stoet’ n.

Den Kloet’n deu mie de stoet’ n in nen toet’ n.

Ik gung met nen stoet’ n aor boet’ n.

Daor vleug mie den stoet’ n uut de toet’ n,

 deur de roet’ n van den Kloet’ n.

De Kloet’ n kwam naor boet’ n,

en sleug mie met den stoet’ n op nen snoet’ n.

 

 

Er is nog een andere versie:

 

 

Ik stun laatst veur de roet’ n

bie bakker van kloet’ n .

Dao zag ik nen mooi’ n stoet’n.

Ik zea: ‘Doe mie zo’ n stoet’ n  in’n toet’ n.

Ik gung met ’n stoet’ n noa boet’ n. Onderweg keek in’n toet’ n.

Toen zag ik nen verschimmelden stoet’ n.

Toen wun ik zo hellig

op bakker van kloet’ n.

Ik pak’n stoet’ n

en smeet ‘ m dwars deur de roet’ n bie bakker van kloet’ n

min’ n in snoet’n.

   

                                                        Schoenmaakster Kroeze.

 

KnipselJPGkroese.JPG

 

Het is op het eind van de Tweede Wereldoorlog. In februari 1945 wordt er op de Rijksweg no 8, waar schoenmaakster Kroeze woont, op de deur geklopt. Het was een willekeurige deur waarop mevrouw Hesper – Vogelaar uit ( Pernis ) Rotterdam aanklopte. Ze was, per fiets, op weg naar haar broer die even over de grens in Duitsland gevangen zat. Ze had een zware tocht gehad, want het oorlogsgevaar dreigde overal. Ze had gehoord dat het niet goed ging met haar broer. Het klikte al gauw tussen de beide vrouwen. Ze had tegen mevrouw Kroeze gezegd dat ze iets wilde doen voor haar broer. Mogelijk had ze op geen beter adres kunnen aankloppen. Haar broer werd uit de gevangenschap bevrijd en kon met valse papieren van de ondergrondse naar Rotterdam terug keren.

Mevrouw Hesper – Vogelaar besloot toen maar om weer terug te keren naar Rotterdam. Bij haar vertrek kreeg ze een enorme groot voedselpakket achter op haar fiets gebonden. Zo groot dat de fiets onhandelbaar was geworden. Mevrouw Kroeze nam toen het kordate besluit om maar met haar mee te fietsen naar Rotterdam. Let wel, dit is een afstand van circa 200 kilometer. In Rotterdam aangekomen ontdekte mevrouw Kroeze dat mevrouw Hesper alleen voor haar drie kinderen moest zorgen. Haar man verbleef sinds het begin van de oorlog in het buitenland, Hij voer op de koopvaardij. Dat ontroerde haar enorm. Deze vrouw stond er helemaal alleen voor. Hier moest geholpen worden.

Na deze tocht van Kroeze kwamen er nog een aantal. Ze verzamelde in Glanerbrug voedsel en steeg dan op haar fiets naar Rotterdam. Eén van de tochten duurde wel enkele weken. Dat kwam omdat het niet verantwoord was om op weg te gaan.

Ook na de oorlog bleven beide familie ’s contact houden. Elke verjaardag van Kroeze stond er zeker een bloemist aan de deur bij Kroeze met een prachtige bos bloemen.

Na enige tijd emigreerde de familie Hesper naar Zuid – Afrika. Maar ook toen werd mevrouw Kroeze niet vergeten. Elk jaar kreeg ze bloemen. Maar daar bleef het niet bij. Na verloop van tijd werd Kroeze uitgenodigd door de familie Hesper voor een reis naar Zuid – Afrika. En zo reisde ze in het 1957? Per boot naar Kaapstad. Haar klanten in Glanerbrug hebben het enige tijd zonder haar moeten doen.

 

Dit verhaal is gebaseerd op een artikel van De Tijd. Godsdienstig staatkundig dagblad van 02 – 07 – 1957. 

Hieronder wat grappige verhalen van Johan Boers.

 

 DokterOldeboom.pngJohanBoerssr.jpg

 Dr. Oldeboom                                                                J. Boers Sr.

Ik had het geluk naast dokter Oldeboom te wonen. Zijn tuin grensde aan de onze. Mijn vader, Johan Boers Sr. kon goed met hem opschieten.

Het waren min of meer vrienden en kwamen geregeld bij elkaar over de vloer. Toch was er een probleem. De dokter had een herdershond die Hektor hete.

Nu had die hond had altijd de drang om zijn behoefte in onze tuin achter te laten. Mijn vader had hem, de dokter,  er meerdere malen op aangesproken.

De hond was niet te houden en kwam steeds terug. Mijn vader was ook wel een schavuit en dacht, wat moet ik hieraan doen en om de verstand houding goed te houden?  Op een gegeven moment schoot hem wat te binnen, hij smeerde de hond met een kwast terpentijn aan zijn achterste. De hond ging er met een rotgang van door naar huis. Nu was het voorjaar, en moeder de vrouw van de dokter, deed de grote schoonmaak. De hele huisvoorraad stond buiten, en de nieuwe kokosmatten waren net geleverd door de andere buurman Diepenveen die een meubelzaak had. De hond komt in huis en had zo een jeuk aan zijn achterste dat hij alle kokosmatten al schurend naar buiten werkte. De vrouw van de dokter schreeuwde tegen haar man: ‘Man, man, kom toch eens kijken, onze Hektor heeft bepaald iets verkeerd gegeten. ‘ En ze gaf de hond ook nog een trap.

Het duurde niet lang of dokter Oldeboom stond bij mijn vader op de stoep en zij; ‘Boersje Boersje, jij weet hier wel meer van.’ Maar kon er wel om lachen.

Hij vond het niet leuk maar de vriendschap is er wel altijd om gebleven.

 

Hr. Groeten Johan Boers uit Oldenzaal.

 

 Knipsel-3.JPG

 

Ik heb vroeger mooie vliegers gemaakt waar de hele buurt over sprak. Jij woonde wel aan de andere kant van de Schipholtstraat, maar ook daar kenden mij veel mensen want ik verkocht ook vliegerlatjes. Zelf had ik vliegtuigen in de lucht staan die waren ongeveer drie meter hoog daar kon je mooi koffie mee over de grens smokkelen. Daar ging twee kilogram in en als ik het touw doorsneed kwam hij aan de Duitse kant neer waar hij al werd opgewacht. Ik heb tijden gehad dat er wel drie in  lucht stonden en dat was goed verdienen.

Ook had ik er lampjes aan gemaakt op de vleugels, en op de staart rode en in de romp witte. Er was geen fiets  veilig bij ons in de buurt, want de lampjes hat ik nodig die liet ik branden  op een platte witte kat batterij. Maar daar kreeg ik problemen mee met controleurs van het vliegveld Twente want dat mocht niet voor het eventuele vliegverkeer en moest ze meteen naar beneden halen, maar ja dan zat er natuurlijk geen koffie in.

Scheermesjes was ook een goeie handel, mijn vader had onder de bodem van het kinderwagentje van mijn zuster een dubbele bodem gemaakt, scheermesjes er in een dekentje er over pop er in en liet haar zo naar de Glanerbeek lopen. Wij hadden zo afgesproken als er een wit laken uit het raam hing bij de boerderij aan de Duitse kant was de kust veilig, dat wil zeggen( geen commiezen in de buurt.} 

 

Johan Boers.

                           

                                  Wat hebben een w.c tunneke en brandnetels gemeen?

 drenthe-1922-zuid-oost-plee-297x300.jpg

 

We waren nog van die jongens waren van een jaar of tien. We haalden veel kattenkwaad uit. Nu weet ik weet niet of het bij jullie met je vriendjes aan die kant van de straat ook zo was. Maar bij ons was het altijd bingo.

Het was in die tijd dat het huuske bij ons achter in het land was. Dus moest je in de nacht naar het toilet. Dat voor de dames altijd linke soep. Het betekende dat bij het jonge grut vader of de moeder mee moest.

Bij de families aan de Tolstraat hadden de vaders er wat op verzonnen. Ze bouwden een schuurtje achter het huis waar een tonnetje in werd geplaatst. Die er via een deurtje eruit kon trekken om te legen.

Wij waren altijd vindingrijk en dachten weer wat uit. We hadden een bezemsteel op geschooierd en aan het uiteinde er een bos brandnetels aangebonden. Als het de herfst vroeg donker was, dan gingen wij op pad, trokken het tonnetje door het deurtje naar buiten en gingen voor het deurtje wachten tot iemand naar het toilet ging. Dan kun je wel raden wat er ging gebeuren.

Wij drukten de stok met brandnetels dan langs het blote achterwerk, een erbarmelijk geschreeuw volgde. En wij, wij kozen dan het hazenpad.

 

Johan Boers. Oldenzaal.

 

Konijnen vangen.

         

KnipselJPGcc.JPG

 konijnen.jpg

 

Hier nog een verhaaltje over konijnen vangen als er verse sneeuw lag.                             Als die er winterdag was gevallen gingen mijn vader en ik al vroeg op pad. Vooral het Lappenpad en de omgeving van de Haverkampweg was ons stroop gebied. Ik heb het van mijn vader geleerd, die was er kampioen in. We gingen als volgt te werk, als we een spoor hadden gevonden volgden we die net zo lang tot het konijn een schuilplaats had gevonden, dan naderden we heel voorzichtig en lieten we op het commando van mijn vader naast elkaar hopelijk op het konijn vallen, bewoog er iets onder ons dan was hij er bij. Dit moet allemaal in de winters 1952-1953-1954 zijn gebeurd, want dat waren winters met veel sneeuw. Maar we hadden ook concurrentie van een zekere Appie. Z. een beruchte stroper in Glanerbrug. Die kwamen we tegen, hij had er al vier gevangen. Wij waren dus wel een beetje jaloers op hem. Hij vertelde dat hij nog naar het Aamsveen wilde. Dat was inderdaad nog een eind lopen en om die konijnen die hij had gevangen er helemaal mee naar toe te sjouwen zag hij eigenlijk niet zitten. Wij hebben nog aangeboden omdat we toch naar huis wilden om ze mee te nemen maar daar ging hij niet op in. We namen afscheid van elkaar. Mijn vader had vaker met dat bijltje gehakt. Hij zei tegen mij, die konijnen gaat hij verstoppen. Wij volgden wij hem op een afstand. Op een gegeven moment dook hij de bosjes in en kwam er 200 meter verder weer uit. Wij hadden ons verdekt op gesteld en wachten tot hij uit het zicht was. Wij hebben toen het spoor op gezocht in de sneeuw in de bosjes waar hij vermoedelijk de konijnen had verstopt. Ik kon ze niet vinden maar op een bepaald moment riep mijn vader mij.’ Mien jong kom is, zie je hier niets? Ja, behoorlijk platgetrapte sneeuw, zei ik. Maar toen keken we naar boven en ja hoor, daar hingen ze vier stuks.  Wij hebben die konijnen naar beneden gehaald en zijn er vandoor gegaan. Inmiddels hadden wij er zelf ook al twee gevangen, zo gingen we met zes konijnen naar huis. Ik heb ze alle zes schoongemaakt, eentje zelf opgegeten en de andere vijf verkocht voor fl. 2.50 per stuk en het vel ging naar Menthol in Hengelo aan de Javastraat. Daar ging ik op de fiets naar toe. Ik kreeg fl.2.50 per konijnenvel kreeg, Mentol was de eerste neger in Hengelo die in lompen katten en konijnen vellen handelde.

 Filmpje Menthol 1942.

http://vimeo.com/76693775

H.g. Johan Boers Oud. Glanerbrugger.

Oldenzaal.

 

 

 frekie01.jpg

De tunnekerslegers.

 

Zoals ik wel vaker in mijn verhalen heb verteld was er bij ons in de buurt altijd wat loos nu hadden mijn vriendjes en ik weer wat uitgedacht.

Een toilet kenden wij vroeger bijna niet, wel een huuske. Als je daar binnenkwam was het zeer sober. Er stond dan een in elkaar getimmerd schot  met daarbovenop een soort tafelblad met een gat erin die met een houtendeksel werd afgesloten waaronder een tonnetje stond.

Nu moest dat tonnetje wel eens geleegd worden. Dat gebeurde bij ons dan door twee mensen die een grote hoge wagen hadden die boven met twee deksels scharnierend vast zaten en met een stok moest op beuren want je kon er niet bovenop kijken.  Die mensen kwamen uit Lonneker waar ze de inhoud

over het land uitstrooiden. Het was meer courantenpapier ( want toilet papier kenden wij nog niet) dan mest. En als er dan harde wind was kun je wel raden wat er ging gebeuren met het papier.

De tonnetjes werden geleegd, ze deden het deksel voor dat ze het tonnetje op haalden open en dan telden ze  een twee drie en kiepten het in de wagen.

Nu hadden wij ons uitgedacht als ze weg waren om het deksel dicht te gooien en dan maar wachten achter de haag aan de overkant tot ze terug kwamen.

En ja hoor, daar kwamen ze aan met het tonnetje dragende in het midden . en toen kwam het een twee drie omhoog en de hele inhoud kwam weer terug.

ze zaten van boven tot onder in de viezigheid en courantenpapier. Dat gebeurde allemaal bij moeder Richters voor de deur aan de Tolstraat waar  zeven jongens die allemaal ouder

waren dan wij, die ze thuis met harde hand had opgevoed dus die kende wel wat. Ze heeft de twee mannen met de tuinslang schoon gespoten.

Ze wist wel dat wij dat de daders waren. Toen we thuis kwamen kregen wij  met de karwats er van langs zodat we niet wisten hoe hoog we moesten springen om de slagen te ontwijken.

Dat heeft ons lang geheugd.

 

 

Veel lees plezier, H. g. Johan. Boers. oud Glanerbrugger, Oldenzaal.

 -----------------------------------------------------------

 

 

    /assets/img/placeholder.jpg

Weet u het nog? Wilhelmina uit Glanerbrug Europees kampioen op de Blaasmuziekdag in de Rodahal te Kerkrade. Het Limburgsch dagblad melde dat op 31-10-1988.

De prijs was 7.000 gulden. Maar nog belangrijker was de grote trofee.  De dirigent was Sef Pijpers. Het concours werd toen voor de tweede keer georganiseerd door de Engelse instrumentenfabrikant Boosy & Hawkes. Het festival droeg de naam Wind Band Festival.

 

                                             

 

                        Een kindergrammofoontje wat ik kreeg op Sinterklaas in 1946.

Toen ik de doos had open gemaakt kreeg ik een enorme lachbui van plezier. Ik rolde over het kamerzeil en bleef maar lachen. Dat duurde een hele poos. Totdat mijn moeder mij weer bij mijn zinnen bracht. We hebben heel veel plezier van dit grammofoontje beleefd. er waren 11 plaatjes bij. Kees Pruis en Albert de Booy. Later nog een paar 78 toeren platen er bij aangeschaft. Een van de humorist Albert de Laat, en drie van het Duo Hofman. Harm Moed had ook een grammofoonplaat. Dat was de Spotvogel. Die hebben we ook vaak gedraait.

                                          

 

Midden van het grammofoonplaatje. Daarop stond het liedje'onder moeders paraplu, gezongen door Oom Koos en Tante Riek, met orkest.

                               

 

Ik had ook een paar mondharmonica' s. Zeven in totaal. Ze waren van verschillende toonhoogtes. Zelfs een piccolo.  Een deuntje spelen lukte mij nog wel. Maar muzikaal ben ik niet.

 

                                 

 

                           

 

                            

 

                          

 

                            

 

                          

Een ernstig ongeluk

 

Algemeen Handelsblad van 13 – 10 - 1894 meld dat op de stoomspinnerij Eilermark te Glanerbrug een ernstig ongeluk heeft plaatsgevonden. Door het springen van een aftapkraan en een afvoerpijp zijn er twee personen levensgevaarlijk gebrand. Ze zijn met grote spoed naar het ziekenhuis te Epe gebracht. De toestand was later bevredigend.

 

De hel ontlopen.

 

De Tribune van 24 – 07 – 1916 meldde op die dag dat er een 18 jarige Duitse deserteur in Glanerbrug de grens is over gekomen. Te Berlijn had hij het korps verlaten. Hij was pas enkele maanden onder de wapenen en moest binnenkort vertrekken naar het front. Welk front meldt de krant echter niet.

 

De Graafschap bode meldde op 07 – 02 – 1940 dat de oud predikant van de Gereformeerde kerk te Glanerbrug ds. Joh. G. Lensink afscheid zal nemen van de Gereformeerde kerk van Glanerbrug. Op zondag 28 april zal hij zijn intrede doen in de Gereformeerde kerk van Doornspijk.

Meer over o. a. deze predikant op: http://hennepe.jouwweb.nl/kerkgeschiedenis-twente-enschede-glanerbrug-tot-en-met-de-vrijmaking/kerkgeschiedenis-glanerbrug-van-afgescheidenen-tot-vrijgemaakten

 

In het Gereformeerd gezinsblad van 01 – 04 – 1960.

TE KOOP wegens aanschaf van een nieuw een 5 spels Orgel plus ,, sub bas “4/8/12/16 voets en 19 registers. Geschikt voor een zaal van plm. 80 pers. Ook te gebruiken als huisorgel. Vraagprijs f 500. Te bevr. Bij Geref. Kerk Glanerbrug, p/a L. Melching, Schipholtstr. 123, Glanerbrug.

 

Luther Melching heb ik vroeger goed gekend. Hij was ouderling in de Geref. Kerk vrijgemaakt te Glanerbrug. Deze kerkgemeenschap kerkte in die jaren in de bovenzaal van de openbare bibliotheek.

 

Duitsers met motor tegen boerenwagen.

 

Dat meldde de Leeuwarder Courant op 31 – 01 – 1957.

Het gebeurde op de Rijksweg Enschede – Glanerbrug is gisteravond omstreeks negen uur een in de richting van de grens rijdende motorrijder tegen een boerenwagen, die de weg overstak, gereden. De motorrijder en zijn duorijder, die allebei uit Duitsland kwamen, overleefden het niet. Hun namen waren Friedrich Reck en Willem Brock uit Gronau. Hun leeftijd was 20 jaar.

 

Zeer jonge smokkelaars.

 

Voor de rechtbank te Almelo stonden twee jonge smokkelaars uit Glanerbrug terecht. Herman S. oud 14 jaar uit Lonneker en Frederik S. ook oud 14 jaar, uit Glanerbrug. Beiden werd een straf opgelegd van 1 jaar tuchtschool.

Een dergelijk bericht stond in de Telegraaf van 01 – 12 – 196.

 

 

                                     

                                 De waarheid 10-09-1958

Advertentie.

In de Tijd, godsdienstig staatsblad van 28 – 02 - 1938 stond onderstaande advertentie

Gevraagd voor zo spoedig mogelijk

KAPPERSBEDIENDE

Goed kunnen scheren en knippen, bij T. Versteeg, Dames en Herenkapp.,

Kerkstr. 24 Glanerbrug gem. Ensch.

8 – B’88951

 

Een voormalige Duitse rijksbondskanselier. 

Limburgsch dagblad 09-06-1950

 

De laatste Duitse bondskanselier van Duitsland prof Bruening ,voordat Hitler aan de macht kwam ,keert in 1950 terug naar zijn Heimat. Hij passeert bij Glanerbrug de grensovergang. De foto was te onduidelijk om te plaatsen.

 

                                  

 

Bovenstaande rouwadvertentie stond in De tijd dagblad voor Nederland 03-10-1968

 

De Telegraaf meldt op 22 – 08 – 1935 meld dat Glanerbrug en Dolphia gas krijgen.

Enschede 21 augustus. Glanerbrug en Dolphia hebben dan nog steeds geen gasaansluiting. Er waren altijd al plannen geweest om Glanerbrug, Dolphia en het Duitse stadje Gronau van gas voorzien. Deze plannen vonden echter geen doorgang. Na de samenvoeging van oud Enschede en oud Lonneker kwam het plan weer ter sprake. B en W stelden de raad voor om tot uitbreiding goedkeuring te hechten.

 

 

De collectezak.

 

                                      

 

                             

 

De collectezak van de Hervormde Kerk in Glanerbrug was al geruime tijd zoek. Totdat hij op een gegeven moment opdook in een café van Heinz Smeing, aan de Duitse kant van de grens. Daar werd de collectezak gebruik om boete’ s te betalen als een bezoeker zich bezondigde aan vloekwoorden. Tien pfenning moest er dan worden geofferd. Op de foto, links een klant, die de boete betaalt. Achter de tapkast ds van Ommeren. Rechts Heinz Smeing en echtgenote.

 

 

In Het Centrum van 09 – 12 – 1926 lees ik dat op 08 – 12 – 1926 ten overstaan van notaris van Opstall te Enschede publiek zijn geveild: A. vier huizen met schuurtjes, gelegen aan de Veenweg te Glanerbrug. Aangekocht door makelaar G. Zwijnenberg te Enschede, voor f 10.050.

B.  Het huis en schuurtje aan den Veenweg. Aangekocht door makelaar Hulshof te Enschede voor f 1550.

C. Het huis en schuurtje aan den Veenweg te Glanerbrug. Aangekocht door den heer A. Dapper te Glanerbrug, voor f 1250.

De naam Veenweg is later veranderd in Schipholtstraat.

 

 

De Waarheid van 21 – 01 – 1948 meld dat de smokkelaars bij Glanerbrug in Twente de laatste dagen op non – actief zijn gesteld door het hoge water bij de grens. De Glanerbeek is namelijk buiten haar oevers getreden, alle smokkelpaadjes zijn onder water gelopen. De douane heeft het gemakkelijk, maar in Glanerbrug knort een deel van de bevolking over deze tegenvaller.

 

 

De Tijd van 09 – 07 – 193 meld dat bij een brand bij de meubelfabriek van de heer F.J. Halman te Glanerbrug 70 mensen werkeloos zijn geworden. De fabriek was verzekerd. De brandweer kon weinig uitrichten omdat er te weinig druk op de waterleiding stond. Met een totaal aan 600 meter aan slangen haalde men het water uit de Glanerbeek.

 

(Dit is een ingekort bericht.)

 

 

Het Centrum 06 – 12 – 1924.

 

Door B en W van Lonneker is ten gemeentehuize publiek aanbesteed: Het bouwen van 24 woningen in 12 blokken aan de Veenweg te Glanerbrug.

 

Ingeschreven werd perc. A. het bouwwerk het hoogst door A. Achterhuis Lonneker voor f 49773. Ingeleverd waren 31 biljetten. Voor het schilderwerk was het hoogst ingeschreven door B. Muller Glanerbrug, voor f3850 en het laagst door S. Koopmans te Glanerbrug voor f 1493.

 

Volgens bestek enige dagen beraad.

 

 

Verhuiswagen onder trein.  Het Oosten Hollandsch nieuwsblad. 15 – 11 - 1934

 

Op den onbewaakten overweg in den Zwarteweg te Glanerbrug is een groote zeswielige verhuiswagen van de firma J. Beunk & Zonen te Enschede door een motortrein gegrepen en 65 mete rmedegesleurd . Als door een wonder bekwam de chauffeur geen letsel. De zwaren verhuiswagen werd totaal vernield De brokstukken lagen meters ver in het rond.

 

 Bron: http://www.delpher.nl/